Podkassen Podcast

Düchti verzeddelt

Ju hebbt dat je wohrschienli mitkreegen, dat bi uns in’t näste Johr Bon-Plicht is. In Supermart ward man nu je al frogt, wat man ’n Kassenzeddel hebben will. Dat ward man no Niejohr ni mehr frogt, dor kriegt man sien Zeddel, annerlei, wat man em hebben will oder ni.

So’n Zeddels kriegt man denn overs ook bi’n Friseuer, bi’n Eeiermann an de Stroot, an jeden Stand op’n Weekenmart, in de Iesdeel, in Imbiss, bi’n Slachter, in‘ Dörpskrog, bi’n Bäcker un so wieder. 

Dat kann man sick denn so vörstelln: „Moin, ick harr gern ’n Stuten.“ Denn seggt de Bäcker: „Gern, dat mokt sounsoveel Euro.“ Denn ward betohlt un de Bäcker seggt: „Hier is dien Kassenzeddel.“ 

Mitmol fallt den Kunnen in, dat Nomeddags je noch Tant‘ Erna to Besöök kümmt: „Och, geev mi man noch ’n poor Stück Kooken mit!“ Weller ward inpackt, betohlt, un de Bäcker seggt: „Hier is dien Kassenzeddel.“ 

Nu kümmt noch ’n Kolleg bi’n Bäcker rin. „Moin, na wo geiht? Schüllt wi noch gau ’n Tass‘ Kaffe hebben?“ „Jo lot uns man.“ „Good – mokst uns noch twee Tassen Kaffe?“ „Klor. Mokt dree Euro. Hier is de Kaffe un hier is de Kassenzeddel...“ 

Achterran geiht man denn noch to’n Slachter un vun Buernhoff holt man sick noch frische Melk un so hett man veellicht fief, süss Zeddels in der Tasch, allent för’t Fröhstück! Un all de Zeddels mööt in Restmüll. Dat is keen gewöhnliched Poppier. Dat heet Thermopoppier. Liekers dörft man dat ni in Oben steeken. 

Gewöhnliched Poppier oder Rießeikling-Poppier is wohrschienli to ümweltfründli oder so. Stüüersünner wüllt se mit den Tüünkrom jedenfalls fangen. Aha. Denn schulln se sick mol de Kassenzeddels vun de Banken in de Schweiz un so utdrucken loten. Dor hebbt wiss veele Stüüersünners ehr Geld bunkert. Overs Bäckers un Martbeschicker sünd dor vermootli ni bi. Na jo. Mol sehn – veellicht föhrt se je ook de Plastikbüddels weller in, de se jüst afschafft hebbt, dormit wi all de Kassenzeddels vun’t Inkööpen mit no Huus kriegt...

In düssen Sinn