Döschkassen

Schüllt wi uns wechlachen?

„Ick lach‘ mi wech“, dat is je ’n Snack den man op Platt jüst so kinnt, as op Hochdüütsch.Overs al, as ick den Snack dat erste Mol heuert heff, dor weer ick man jüst fief oder süss, dor heff ick mi frogt, wat dor achter steekt.

Wonehm, heff ick mi frogt, lacht man sick hen, wenn man sick wechlacht?

Schull dat veellicht ’n Stroot, ’n Dörp oder ’n Stadt geeven, wo man henkeem, wenn man sick wechlacht harr? Ick heff dor ook no frogt.

Un över mien Froog wurr ick as lütten Stackel vun de Grooten blots utlacht un mitleidig ankeeken.

As wenn dat jedeneen klor weer, wonehm man henkeem, wenn man sick wechlacht hett.

Mi weer dat overs ni klor. Ganz un gor ni. Dorüm heff ick bi jede Gelegenheit nochmol frogt, wonehm sick all de Lüüd versammelt, de sick wechlacht hebbt.

Un liekers hebbt mi all de grooten Fruuns- un Mannslüüd so dösig ankeeken, as harr ick wat ganz unklooged seggt.

So langsom keem in mi overs dat Geföhl op, dat de Grooten in Würklichkeit gor keen richtige Antwoord op dat harrn, wat ick ehr an frogen weer. Dat mokt de grooten Fruuns- un Mannslüüd nömli gern mol: Wenn ehr een no wat froogt, op dat ehr keen anstännige Antwoord infallt, denn doht se so, as wenn de Antwoord jedeneen kinnt.

All, bet op de Dorsten, tomeist Kinner, de so fiegeliensche Frogen stellt.

Tscha, wat schall ick seggen: Bet hüüt heff ick jümmers noch keen Antwoord dorop kreegen, wonehm man henkümmt, wenn man sick wechlacht.

Wenn ick mi overs ankiek, wat nu so in de Welt los is, denn kunn ick mi – ook wenn ick ni weet, wo de Reis‘ hengeiht – doch dorto henrieten loten, mi wechtolachen.

Denn ook wenn allns ganz truuri is un wenn allns wat man so in de Norichen heuert, een noch truuriger mokt, denn is Humor no mien Ansehn, doch ’n goode Medizin.

Also, Lüüd: Holt sick – ick lach mi för de näste Week erstmol wech. Wohen ick mi lacht heff, dat vertell ick Jüm veellicht, wenn ick weller dor bün...

In düssen Sinn