Döschkassen

Schildbörger-Problematik

Dithmarschen is mang Eider, Kanol un de Nordsee je ’n Insel, ne. Un dat ward wi in Tokunft noch veel düller marken.

De Spundwänne an 15 Fähr’n över’n Nord-Ostsee-Konol, de de Rampen hölt, sünd je in Dutt. Schwore Lastwogens un sowat dörft dor an un för sick al ni mehr röverfohrn.

Dat hebbt de Fohrers vun de sworen Fohrtüüch blots noch ni wusst. Dor stunnen nömli keen Schiller an de Fähr‘n. Un so’n Schild optostelln, dat is bannig fiegeliensch.

Worüm dat so is, dat hett ’n Mitarbeider vun’t WSA in‘t Fernsehn vertellt. Man dörft nömli ni eenfach so Verkehrsschiller an de Stroot stelln. Dor is de Kreis för tostänni.

Üm sülms Henwies-Schiller optostelln, hett man overs erst de „erforderlichen Afsprooken oder Genehmigung‘ inholn musst“. Anners utdrückt: De Afsprooken hett man so dreepen musst, „dat keen Genehmigung‘ sünnern blots Afsprooken erforderli sünd“.

Dat hett de Mann in’t Fernsehn so’n beten krüptisch seggt. Un man kunn em ansehn, dat em dat keen grooten Spooß mokt hett, för de Kamera to stohn. Overs dat heuert nu mol to sein Beruf un dor mutt he even hendör.

Un dormit dörft dat WSA sick nu sülms Schiller moln oder drucken – wat je ook sien Tied bruukt. Jungedi. Dat niede Johr is noch gor ni richti ingang, dor dreiht de Bürokraten al weller so richti op.

Wenn man so veel Energie un Engaschemang in dat Repareern vun de Spundwänne steeken wurr as in dat inholn vun Afsprooken, dormit man keen Genehmigung to’n Schiller moln brukt, denn weer de Sook al vun Disch un de Verkehr kunn rull’n.

Dat ward overs noch Johrn duuern, bet de erste Bagger bi de Fähranleggers dat Rieten anfangt. Un bet dorhen blievt wi op uns‘ Insel Dithmarschen even ünner uns.

Overs lot man. Bald dörft wi wohrschschienli so un so ni mehr wieder as 15 Kilometer vun’t Huus wech, un denn bruukt wi de Fähr’n ook ni mehr. Tscha, mennige Sooken regelt sick ganz vun alleent, wenn man blots Geduld hett...

In düssen Sinn

© Boyens Medien - Texte und Fotos sind urheberrechtlich geschützt.
Weiterverwendung nur mit Genehmigung der Chefredaktion.